Kazimierz Sosnkowski zostaje

„Kazimierz Sosnkowski zostaje zastępcą Komendanta — jak powiedzielibyśmy dziś — do spraw liniowych oraz szefem sztabu brygady. I tu od razu, od pierwszej bitwy Legionów, ujawnia się w Sosnkowskim cecha, która tak mocno uwydatni się ćwierć wieku później w pamiętnej drugiej dekadzie września. Jest to jeden z tych dowódców i szefów sztabów, którzy potrzebują nie tylko dystansu od pola bitwy, spokoju i dobrze zorganizowanego napływu meldunków i bieżąco aktualizowanych map. Sosnkowski jest w bitwie jak najbliżej żołnierza. Szybko wykształca się w nim zmysł taktyczny, o którym zresztą sam napisze. Uczestniczy we wszystkich walkach I Brygady, poczynając od jej chrztu bojowego pod Kielcami 12 i 13 sierpnia 1914 r. W dwa miesiące później, awansowany 9 października do stopnia podpułkownika, dowodzi brygadą w krwawej bitwie pod Łowczówkiem w powiecie tarnowskim. Również w 1915 r. 29letni podpułkownik dowodzi brygadą w końcu czerwca w bitwie pościgowej pod Bidzinami w powiecie opatowskim. Kulminacyjny punkt jego dowódczej działalności w tym roku przypada na sierpień walki pod Makarowem. Kowalikami, Wysokiem Litewskiem, a wreszcie długotrwałe walki pozycyjne pod Czartoryskiem (Wielkie Miedwieżje). Jesienią 1915 r. inspekcjonuje poza frontem działalność Polskiej Organizacji Wojskowej w związku z zamierzonym przez Piłsudskiego przestawieniem jej z kursu antyrosyjskiego na antyniemiecki.“(1)