„— But bez gwoździ to jak gęba bez zębów — zwykł mawiać sierżant Basta. — A co wart żołnierz bez zębów Gówno! — odpowiadał sobie sam i zabierał się do kontroli naszych podeszew.
Cennik stosował niezmienny za brak jednego gwoździa — jeden karny meldunek w pełnym oporządzeniu. Przed każdą przeto zbiórką pieczołowicie sprawdzałem stan „uzębienia" mojego obuwia, wciskając w razie potrzeby, na tak zwaną zapałkę, nowy gwóźdź, nie chciałem bowiem już powiększać swojego konta meldunkowego, które podobnie jak u innych kolegów było zawsze dość pokaźne.
Pobudka o piątej, capstrzyk o dwudziestej drugiej. Dzień wypełniony w znacznej mierze musztrą indywidualną i zwartą, jeszcze bez broni. I tak przez dwa pierwsze tygodnie.
Przede wszystkim salutowanie i nauka kroku defiladowego. Początkowo na tempo. Noga wyrzucona wysoko, podobnie jak przy słynnym „passo romana", po czym głośne przybicie stopą o ziemię. Koordynacja wymachu ramion.
Siódme poty wyciskały z nas komendy „padnij, powstań, biegiem marsz", a wreszcie okrzyk „Lotnik, kryj się!" Należało wówczas natychmiast wykonać „padnij", choćby w środku kałuży. Łatwo sobie wyobrazić, jak czasem pryskała wokół brudna woda lub błoto. Gwoli prawdzie muszę jednak przyznać, że naszych instruktorów cechowało w tym wypadku duże poczucie sprawiedliwości. Nikogo nie sekowano. Każdego obdzielano „po równo" przyjemnością błotnowodnych kąpieli.“(4)