„Kontynuowałem swoją grę z Mary, wiedząc, że każdy mój krok brany jest pod uwagę. Kiedyś w jej
13 — Ciiowlck ze siali
obecności referowałem profesorowi wyniki ostatnich badań. Miałem wielką ochotę znaleźć zagadkowy guzik i powtórzyć niezwykły eksperyment. Wyobraziłem sobie tamtą scenę, gdy Mary drgnęła, zachwiała się.
Chyba odgadła moje myśli... Na twarzy jej ukazał się przestrach. A może md się wydało Cavy szybko wstał z fotela i zaprowadził ją do drugiego gabinetu. Po chwili wrócił.
— Co się stało — udałem zaniepokojenie.
— Nic szczególnego — z pewnym skrępowaniem odparł Cavy.
— Dzięki Bogu! — odetchnąłem z ulgą.
— Co pan przypuszcza — gniewnie zmrużył oczy Cavy.
— Mam, być może, podstawy do obaw.
— Jak to, i pan!
Cavy zaciął się i szybko zaczął krążyć po gabinecie. Podszedł do mnie i posępnie wlepił we mnie oczy.
— Niech pan da spokój!
— O co chodzi, profesorze
— Powiadam, niech pan da spokój tyra głupstwom! Widać było, że nie może się powstrzymać. Zaczął
mówić. Z satysfakcją obserwowałem, jak ten silny człowiek przestaje panować nad sobą. Słuchałem go, milcząc, nie przerywając mu ani słowem.
Cavy dosiadł swego konika. Z rosnącą irytacją udowadniał mi bezsensowność ludzkich uczuć. Twierdził, że ulegając namiętnościom, człowiek wykazuje swoją słabość, swoją nicość.“(10)