„Nikt nie uwierzy, aby w ciemnych bramach, w basztach nad portowym kanałem nigdy nie błysnęły noże. Przy
toczmy więc pewną nożową historię, choć w niczym nie przypomina zbójeckiej ballady. Nie ujawniono nigdy kim był ów szalony człowiek, który tęgo popiwszy w niezgorszej kompanii połknął dla zakładu czy jakiejś innej zabawy nóż i znalazł się w obliczu śmierci. Fama niosła, że należał do osobistych przyjaciół króla. Należało zatem uczynić wszystko, co w ludzkiej mocy, aby uratować nieszczęsnego. Poniesiono delikwenta do najbieglejszego z gdańskich cyrulików Daniela Schwabe, słynącego z niezawodnego skalpela. Co innego jednak przecinać ropnie, a co innego otwierać żołądek. O chirurgii nie miano jeszcze pojęcia, a ryzyko trzeba było podjąć. Pomińmy szczegóły tej operacji, której dokonano w warunkach urągających higienie i w czasach nie znających znieczuleń. Nóż wydobyto, rana się zagoiła, a pacjent wiele jeszcze przeżył, tracąc jedynie zbytek humoru. Historia medycyny odnotowała ten fakt pod datą 1635 roku jako pierwszą udaną operację żołądka. Król Władysław IV przybył osobiście przekonać się o zdrowiu faworyta i obdarzył gdańskiego chirurga królewskim przywilejem. Równie rewelacyjna, tym bardziej że o parędziesiąt lat wcześniejsza, była operacja pęcherza u siedemnastoletniego chłopca, któremu usunięto kamień moczowy o wadze trzystu sześćdziesięciu gramów. Jak pod przysięgą zeznali naoczni świadkowie operacji, dokonał jej ojciec Daniela Krzysztof Schwabe w Gdańsku w 1597 roku.“(15)