„Pan Bertelsen był niezadowolony i z siebie i z całego zajścia. Słyszał on doskonale, że drwinkarze mówili o mrówce, która go ukąsiła, lecz drwinkarze mówili tak tylko z czystej zazdrości, ponieważ Bertelsen był owym młodym, bogatym człowiekiem z domu handlującego budulcem Bertelsen i Syn, pierwszym człowiekiem tu w sanatorjum, lwem, któremu najpiękniejsza dama przypadała w udziale, jako coś całkiem oczywistego. Drwinkarzom nie udałoby się zmienić nic z tych faktów, Bertelsenem niepodobna zachwiać. Na dobitkę wszystkiego jego to właśnie firma dostarczyła materjału budulcowego do sanatorjum i z tego powodu musiała nabyć część akcyj. Jakżeby więc można było nim zachwiać! W gruncie rzeczy — wszak od jego łaski zależało, by drwinkarzom wolno tu było przebywać, jedno jego skinienie — 28 i cała zgraja musiałaby się wynieść. On nie czynił tego skinienia, on jest człowiekiem wyższym ponad
Stosunek pana Bertelsena do sanatorjum nie był tajemnicą, on sam go nie skrywał, a w tym miejscu, gdzie nikt nic nic miał do roboty prócz plotkowania wzajemnie na siebie, wiele o nim rozprawiano. Myślałby kto, że zazdrośni kpiarze powinniby być wdzięczni za jego układne i pobłażliwe ^3SSg wanie się względem nich, lecz nie. — Patrzajcieno, — mówili, szkalując, co ma ten Bertelsen do czynienia w takiej bliskości od szpilki do kapelusza panny Ellingsen Czego on tam, do 1 jaska, szukał Ręką, owszem, można to sobie jeszcze wyobrazić kapelusz jej zaczepił się może o jaką gałęź w lesie, lecz policzkiem, oddechem swym Tfu, do djabła, co za wstrętny facet! I nic mu to nie pomoże, że ustroił się w szerokie mankiety u spodni i w białe getry i że zamieszkał w najlepszym pokoju sanatorjum, wszystko to posiada przecież tylko dlatego, że ojciec jego jest wielkim handlarzem drzewa, — sam zaś nie jest on niczem innem, jeno wiercipiętą w swym interesie.“(16)