„Pitou snuł filozoficzne rozważania, z których wynikało, że panna Katarzyna była najszczodrobllwszą księżniczką na świecie, a farma starego Billota — najwspanialszym na kuli ziemskiej pałacem. Następnie, kierując, podobnie jak Żydzi nad brzegami Jordanu, swój tęskny wzrok ku wschodowi, czyli tam, gdzie się znajdowała owa promieniejąca szczęściem farma Starego Billota, głęboko westchnął. Ostatecznie, głębokie Westchnienie nie jest czymś, co by mogło sprawić przykrość człowiekowi, który po długim biegu chce zaczerpnąć powietrza, toteż Pitou oddychał, wzdychał i czuł, jak jego myśli, jskłócone przed chwilą i pełne niepokoju, powoli zaczynają odzyskiwać równowagę.
„Dlaczego — zadawał sobie raz po raz pytanie — spotkało mnie w przeciągu tak krótkiego czasu tyle niezwykłych przygód Przecież te ostatnie trzy dni przyniosły mi ich więcej niż całe moje dotychczasowe życie... Pewno dlatego, że mi się (przyśnił kot, który się na mnie pogniewał..."
Tym myślom towarzyszył gest, który miał oznaczać, że źródło tych wszystkich nieszczęść zostało przezeń wreszcie odkryte.
„O, tak — dodał Pitou po chwili namysłu — ale to jest pozbawione logiki (jak powiedziałby mój czcigodny nauczyciel ksiądz Fortier...) Te nieszczęścia nie przytrafiły mi się przecież .tylko dlatego, że mi się przyśnił kot! Sen jest najwyżej ostrzeżeniem, jakie człowiek otrzymuje.“(12)