„ratu to znaczyło co innego niż głodować na skutek przeludnienia i niewystarczającej produkcji środków żywności. Ale w każdej epoce działają jacyś despoci, gangsterzy, konfidenci, to się nie zmienia, zmienia się tylko ubranie. A jeszcze ci dziennikarze, ci dziennikarze... — Ciężkie spojrzenie w moją stronę. Czeka na odpowiedź, żeby ją podważyć i wywrócić. Strzeże czegoś, czuwa, chce wszystkiego spróbować; bierze w usta cudze argumenty, nagryza je, by poczuć ich zawartość, ich treść życiową. Jest człowiekiem z wyspy, która ocaliła swego jedynego Żyda. Kiedyś podobno pił, uwodził kobiety, grał w karty; widocznie jednak wśród tych drobnych grzechów ustrzegł się istotnego zła — niezrozumienia życia.
— możliwe, że wypiliśmy za dużo wina (pp. Cecchattini nie przyszli), bo ostatnia notatka brzmi zaskakująco. Notowałem szum morza, wiatr i deszcz — rak — odkrycia nuklearne; czy to przypadek, że środki całkowitej destrukcji globu dały ludzkości możliwość wylotu poza glob — formy organizacyjne postępu — granica kompromisu jako współczesna granica etyczna — Wirginia i jej sposób konwersacji nigdy nie oddziela tematu od rozmówcy, rozmówca jest zawsze tematem — znowu o człowieku współczesnym i jego trzech możliwych stosunkach do „konieczności" (przyjęcie, odrzucenie, zastrzeżenie wewnętrzne), plus czwarty najważniejszy przeciwdziałanie intelektualne, opór wobec grożącej przemiany konieczności w wartość — Edith Piaf i jej duet z Sarapo a ąuoi ca sert, lamour... lamour, ca sert d rien... teoria przypadającej mi części — Abe i Bea, nie zapominać o nich — ojciec w bunkrze... jedwabna koszula... kłusownik Dederko — Wyspa, Wyspa,“(9)